Het eerste toeristische deel van onze reis was de trip naar het Burera en Ruhondo meer op woensdag. Via een (mega hobbelige) weg bereikten we een prachtig uitkijkpunt. Het was 5u30 rijden, maar het uitzicht was het zeker waard. De natuur in Rwanda is adembenemend, niet voor niets worden de Twin Lakes een van de mooiste plaatsen in het land genoemd.

Donderdag was wederom een serieuze dag. We bezochten een kerk in Mutandi, die de CPPA voor een groot deel heeft verbouwd en gefinancierd. Wat later op de dag bezochten we de weduwe van Pascal, de verantwoordelijke voor het werkhuis van de CPPA. Hij overleed plots aan een herseninfarct. Hij had al langer last van zijn hart en kreeg daarvoor medicatie, maar uitgebreide onderzoeken zijn er nooit gedaan. Zonder inkomen stond de weduwe er alleen voor met nog 2 studerende kinderen. De organisatie heeft de beslissing genomen om deze studies te financieren. Het valt op dat het sociaal vangnet in Rwanda bijna niet bestaat. De vrouw van Pascal heeft een aanvraag gedaan voor een maandelijks overlevingspensioen, maar deze werd nog niet aanvaard. Het werd duidelijk hoe belangrijk sociale zekerheid en goede gezondheidszorg is in een land.

Op de terugweg stopten we bij het schooltje in Muyanza. De leerlingen waren al aan het genieten van hun zomervakantie, maar we kregen een kleine rondleiding. De klaslokalen van deze school werden gebouwd door de CPPA, de directeur was erg dankbaar.
In de avond mochten we dineren in de pastorie van Murama. Abbé Népo (de pastoor) nam hier afscheid van onze groep omdat hij de parochie van Kisaro definitief verlaat. Het was een vrolijke avond, waar we wederom genoten van een feestelijk avondmaal.
Gisteren, vrijdag, kregen we te horen dat het feest was. De dames onder ons kregen prachtige traditionele Rwandese kledij. De Lodge and Meeting Centre van de CPPA werd officieel geopend. Alle belangrijke mensen die we ontmoetten, werden uitgenodigd en we genoten (erg lang) van een plechtige ceremonie.

Vandaag, op 6 juli, stonden we allen op om 5u om te genieten van de zonsopgang (… helaas was het bewolkt). Daarna vertrokken we om 8u ’s morgens te voet naar de bron om elk 5 liter water te gaan halen. Het was een stevige afdaling. We waren allen blij de bron te zien. Het was een zware klus om 5kg zwaarder weer naar boven te klimmen.

Gelukkig hebben we het alle 12 overleefd en smeten we ons in een nieuw avontuur. We hadden namelijk nog de helft van onze ingezamelde kledij over. Deze verdeelden we aan de mensen van Kisaro. Het was een chaos. Toch hopen (en denken) we dat we iedereen iets konden geven.

Evariste, de directeur van de CPPA, heeft ons de afgelopen week erg goed begeleid tijdens de reis. Wij werden vanmiddag uitgenodigd bij zijn thuis. Op een zogenaamde ‘taximotor’ vertrokken 8 van ons (de overige in de auto) naar zijn huis in Gicumbi. Het is een warm gezin, zijn dochter is een vrolijk meisje. Ook wonen er 4 andere minder bedeelde,verstoten meisjes bij het gezin. Deze meisjes worden ondersteund door Evariste. Hij betaalt hun studies en geeft hen onderdak.

We verlaten Kisaro morgenvroeg om 3 dagen lang andere delen van Rwanda te ontdekken. We gaan de mensen van de organisatie nooit vergeten. Het is prachtig hoe ze hier samenleven in het kleine dorp.