Het was sinds 2019 geleden, maar op 29 juni vertrokken er 3 leerkrachten en 8 leerlingen van Sint-Jozefinstituut Bokrijk naar Kisaro, Rwanda. Hier werd er 52 jaar geleden een project opgestart door broeder Cyriel Wieme. De organisatie, het CPPA, heeft nog steeds nauwe banden met onze middelbare school, waardoor zij de inleefreis voor ons mogelijk maakten.

Zondagochtend waren we (nog niet helemaal uitgeslapen, na de reis van bijna 24u) welkom in de mis. Hier mochten we 2u lang genieten van de feestelijke viering en konden we onszelf voorstellen aan het dorp. In de namiddag was het minder vrolijk. We gingen één van de armste gezinnen bezoeken in de buurt en we gaven hun een aantal schoenen en een aantal kleren. Ook de organisatie beloofde hun 20kg bonen en 20 kg aardappelen. De Rwandese overheid probeert deze mensen te helpen. Ze gaven hen een koe en een biogasinstallatie. De koe zorgt voor melk en meststoffen. De melk wordt verkocht op de markt, het mest zou gebruikt moeten worden voor de biogasinstallatie. Helaas is dit voor de familie niet mogelijk. Zonder meststoffen verkrijgen ze niet genoeg opbrengsten in de landbouw. The one cow system, oftewel Gerinka, werkt dus niet zoals de overheid het bedoeld heeft. Wie arm is, blijft arm, ook al proberen ze het aan te pakken.

Maandagmorgen was een pittige ochtend voor ons allemaal. We mochten alle gebouwen van het CPPA ontdekken, de schrijnwerkerij, het atelier, de bakkerij, de beenhouwerij en de landbouw. Ook wij kregen een hak in de hand om wat aardappelen te rooien (ze maken hier trouwens frietjes voor ons!).
’s Namiddags gaf Paul Ackermans (onze reisbegeleider, al 43 jaar vrijwilliger en ambassadeur bij de CPPA in Kisaro) ons de kans om de markt van Gicumbi te ontdekken. Kledij, fruit, groenten en graan omringden ons. Uiteindelijk gingen we naar ‘huis’ met 3 broden, 7 avocado’s, 2 kilo erwten en 5 ananassen. De taxibus nemen kost hier 75 cent en de service evenaart die van de bus in België.

Vandaag, dinsdag, werden we vroeg wakker en vertrokken we om (een hobbelig uurtje rijden verder) een school te bezoeken in Muyanza. De kinderen en leerkrachten ontvingen ons met open armen. Ze deden een traditionele en moderne dans voor ons, waarna wij mochten meedoen en zelf een dansje deden. We kregen de nieuwe scholen in opbouw te zien, gefinancierd door de organisatie. De helft van de kinderkleren, die in onze 22 koffers staken, werden uitgedeeld samen met schoolgerief. Daarna hebben we een voetbalmatch gespeeld in de truitjes van KRC Genk en gaven we een kort lesje in knutselen.
Na het spelen en nieuwe mensen te ontmoeten, mochten we avondeten bij pastoor Emile. Het middagmaal was hier duidelijk feestelijker dan gewoonlijk. De gastvrijheid van de Rwandese bevolking valt op.

Op de terugweg stopten we bij een steenbakkerij, Caroli is daar de verantwoordelijke. Hier ontgint de lokale bevolking klei om bakstenen te maken en te bakken in zelfgemaakte ovens.
Tot nu toe is deze reis voor ons allen een verrijking en zijn we dankbaar voor de ervaringen die Paul en de organisatie ons bieden.