De OCHTEND:

Na een wondermooie zonsondergang gisteren, was het weer vroeg dag. Na het opruimen van onze tenten was het tijd voor ontbijt. Obama en zijn team verrasten ons met pannenkoeken zodat we goedgezind aan de dagelijkse sessie tal chi konden beginnen. Verschillende jongeren kregen het initiatief toebedeeld, waaronder Djaga, die bijzonder vlot de watertil oefening delegeerde aan Bart.

De WANDELING:

De vermoeidheid en de blessuretjes eisen stilaan hun tol, dus werd er besloten om deze laatste tocht in te korten tot een stevige voormiddagsessie. Dat bleek al gauw een juiste keuze. Het eerste gedeelte ging nog bijzonder vlot. Na een uurtje stevig stappen werd er pauze gehouden. De drijvers vroegen ons om kort bij elkaar te blijven het volgende stuk van de tocht. Er dienden zich duinen aan en dan verliezen we elkaar snel uit het oog.

Na een tijd door de duinen trekken, doken we de droge rivierbedding in. Hier werd al duidelijk dat de afstand tussen de drijvers en de groep groter werd. Na een deugddoende pauze trokken we verder door de rivierbedding. De drijvers bepaalden het tempo en dat lag hoog. De groep spreidde zich uit over enkele honderden meters. Iedereen in de groep begon stilaan op zijn of haar tandvlees te zitten. Voor we uit de rivierbedding trokken, hielden we nog een keer pauze. De vermoeidheid in de groep liet duidelijk zijn sporen na. Heel wat groepsleden hadden hun beste pijlen verschoten.

De drijvers toonden weinig medelijden en hielden een voor ons hoog tempo aan. Iedereen zat het laatste half uur steendood. De eerste glimp van het kamp was nauwelijks een troost. De afstand en de duinen leken eindeloos. Een na een druppelden de groepsleden binnen. De eersten wachtten de anderen op en trakteerden hen op een welgemeend applaus. De voldoening was enorm, en terecht! Stuk voor stuk heeft iedereen zichzelf overtroffen tijdens deze tocht. Een indrukwekkende prestatie die bijzonder veel respect verdient!

De NAMIDDAG

Na het middagmaal zocht iedereen de rust op, en de waterput. Een verfrissing die het moraal weer opkrikte. De voldoening werd sporadisch echter ook verdrongen door een gevoel van gemis… langzaam dringt het door dat onze grote tocht op zijn einde loopt en dat we terug in de realiteit komen. Een lichte melancholie steekt hier en daar al de kop op.

Maar eerst gaan we er nog een ongelofelijke laatste avond in de woestijn van maken. De zonsondergang hebben we intussen gehad, we hebben een ritje op de kamelen (eigenlijk dromedarissen) gemaakt en Musti en Annelies genoten van een lift op het dak van de jeep.

Op naar de laatste dagen! Morgen wandelen we het stadje in, benieuwd hoe het met onze bomen is. En de waterput!