“Hoe laat is het?”

Dag 4: Vandaag begonnen we de dag met een discussie over de tijd. Normaal werd vandaag de klok verzet naar het winteruur. Maar dit jaar heeft Marokko besloten om dit over te slaan. Na het lekker ontbijt kwamen de kameeldrijvers aan. Om de woestijntocht te starten hebben we een kleine kennismaking gedaan met hen. Er werden ook concrete afspraken gemaakt. “Vanaf het moment dat we in de woestijn gaan, zijn we één.” Zei Mostafa. Dit is de uitspraak dat ons bijblijft. Om als groep te kunnen functioneren zijn dergelijke regels belangrijk.

“Zandstorm”

De woestijntocht was rustig begonnen. Alles trok onze aandacht, zowel de kamelen als het uitzicht. Na een tijdje veranderde een zalig windje in een kleine zandstorm. Onmiddelijk beseften we het belang van een goede zonnenbril en sjaal. De wind werd stil aan krachtiger waardoor het zand toch zijn weg vond naar onze ogen. Bovendien proefden we dit ook. We hebben dan een pitstop gehouden in een gezellig hutje. Na het middagmaal zijn we verder getrokken.

Het was onverwacht, maar tegelijk prachtig. De groepscohesie neemt elke dag toe. Iedereen let op elkaar en zorg ervoor dat ieder zich goed voelt. Er was geen sprake van geklaag, iedereen zette door. Opgeven staat niet in ons woordenboek.

“De Alchemist”

Na de zandstorm begint een mooie avond. De tenten waren opgezet en ieder was tot rust gekomen. Tot slot nog een zalig moment met thee en Mostafa die voorleest uit het boek “De Alchemist” van Paul Coelho. We sloten ten slotte een ongelofelijk boeiende dag af onder een lichthemel van een miljoen sterren.