Beste vrienden van Gahate-Nepal, namaste,

Het lijkt soms alsof ons vorige bezoek aan Nepal nog maar pas achter ons ligt en toch zijn we weeral twee en een halve maand verder. We zijn een nieuw jaar in gestapt, we hebben wensen uitgewisseld, nieuwe gezichten leren kennen, feestelijke momenten meegemaakt maar tussendoor ook verdrietige en soms hebben we – pijnlijk genoeg – ook al van mensen afscheid genomen. Dit overkomt ons hier, maar het overkomt evenzeer mensen zo’n ruime 7.000 km van ons vandaan. We staan er uiteraard zelden bij stil, tenzij we op één of andere manier met hen verbonden zijn.

Voor één man in het bijzonder is dat ditmaal het geval: de vader van Manoj, onze jongen die regelmatig in onze nieuwsbrieven werd vermeld omdat hij al zoveel heeft bijgedragen aan de realisatie van Project Gahate-Nepal tot nu toe, is begin januari verongelukt! Zijn vader was 53 jaar, een minzaam man, ex-onderwijzer en  heel geëngageerd bezig in de gemeenschap. Vanuit die overtuiging was hij sedert kort in de politiek gestapt. Bij de recente regionale verkiezingen in Nepal was hij eind vorig jaar districtsverant-woordelijke geworden in de regio Sankuwasava. Begin dit jaar, bij een bezoek aan één van de plaatselijke gemeenschappen, is het voertuig waarin hij zat, van de primitieve weg af geraakt en zo’n 300 m naar beneden gestort. Niemand van de zes inzittenden heeft in het verhakkelde voertuig de val overleefd… !

Voor ons is hij één van de honderden mensen in Nepal die jaarlijks slachtoffer worden van de erbarmelijke toestand van de wegen en de gebrekkige en slecht onderhouden voertuigen. Voor Manoj is het zijn vader, met wie hij een heel fijne band had ontwikkeld en – zoals cultureel bepaald – is hij als enige zoon meteen gezinshoofd en verantwoordelijk voor zijn familie, voor zijn moeder en zijn drie zussen!

Ook in het gezondheidscentrum in Gahate is dat negatieve nieuws hard aangekomen: Manoj is er immers een vrolijke en graag geziene gast en als tussenpersoon van het project betaalde hij het salaris van de personeelsleden uit en stond hij altijd klaar om hen uit de moeilijkheden te helpen. Daar het Hindoeïsme een heel aantal regels voorschrijft in verband met de verplichte rouwperiode, is Manoj momenteel een hele tijd op non-actief gezet en dus moeten we andere wegen zoeken om de dienst te garanderen. Dat vraagt wat tijd en overleg en is uiteraard vervelend voor hen, maar ze tonen alle begrip.

Natuurlijk en gelukkig is het niet enkel negatief nieuws dat ons uit het project bereikt.

Januka, het meisje dat het gezondheidscentrum onderhoudt, doet dit nog altijd met evenveel toewijding en Mahendra de verpleger geniet het vertrouwen van de patiënten. Onze laborant Shailendra is uiterst tevreden met zijn nieuwe microscoop en levert schitterend werk. Bij elk bezoek laat de dorpsgemeenschap ons dan ook duidelijk merken hoezeer ze waarderen wat het project voor het dorp heeft gerealiseerd op gebied van gezondheidszorg.

Het kleine schooltje van Gahate kent een ware opleving. Met de komst van Dinesh, de nieuwe directeur, is de deur geopend naar belangrijke nieuwe initiatieven. Samen met Sachin, de leraar Engels en de pas afgestudeerde  enthousiaste leraar Prem, hebben ze voor de leerlingen van hun schooltje het ambitieus plan uitgewerkt, voorzichtig gespreid over de volgende vijf jaar, om hun school competitief te maken binnen de internationale standaards. Waar ze er tot nu toe nooit in slaagden om de kinderen van Gahate de stap te laten zetten naar het middelbaar en hoger onderwijs, formuleren ze de doelstellingen als volgt:

• We willen voor de arme kinderen van dit dorp een opleiding verzekeren volgens een internationaal niveau
• We hebben de ambitie om onze school te ontwikkelen volgens de vereisten van deze 21^ste eeuw
• Zodat onze school model kan staan in ons district
• We willen elke leerling de mogelijkheid bieden om via een computer labo ervaring op te doen met computer en de mogelijkheden daarvan.

Wanneer je bedenkt dat tot nu toe op heel veel plaatsen alle onderwijs gebeurt bij middel van leerprogramma’s die telkens pas tegen het einde van het schooljaar de afgelegen schooltjes bereiken, dat dit gebeurt met erg beperkte klassieke tekstboekjes en op de traditionele manier waarbij de leerstof wordt opgedreund en herhaald, wordt wel duidelijk hoe revolutionair en vernieuwend deze plannen zijn.

In onze gesprekken met de leraars hebben we telkens opnieuw benadrukt hoe belangrijk onderwijs is voor de ontwikkeling van het dorp, van een hele regio, van heel Nepal. Daarom bezorgden we hen drie jaar geleden ook een laptop en computer voor de lessen Engels. Nu komen ze zelf met dit schitterend plan om hun kinderen meer mogelijkheden te bezorgen en de gelegenheid om via het onderwijs hun eigen toekomst in handen te nemen en uit te bouwen. Uiteraard doen ze daarvoor beroep op ons.

Maar… en dit vinden we uiterst belangrijk: zelf hebben ze al stappen ondernomen om wat middelen in te zamelen. Voor het eerst in de geschiedenis van Gahate werd een soort bescheiden schoolfeestje georganiseerd! Om de ouders erbij te betrekken had Prem de kinderen dansen aangeleerd en laten uitvoeren. Nepalezen zijn nu eenmaal een dansend volk en bij elke gelegenheid zie je de bewoners hun eenvoudige traditionele dansen uitoefenen. Als hun kinderen, die zelf laaiend enthousiast waren, kleurrijk uitgedost dat voor hen doen is de interesse en de vertedering algemeen. Op die manier werd bij de arme bevolking toch al wat geld bijeen gegaard waarmee ze de eerste basisbenodigdheden aanschaften.

Uiteraard is er nog een lange weg af te leggen, maar het opzet is de moeite waard en hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Het totale onkostenplaatje zou neerkomen op zo’n 5 a 6.000 euro. Dit zou dan wel betekenen dat een computerklas wordt ingericht en dat alle kinderen, de meisjes evenzeer als de jongens, de kans zouden krijgen om ervaring op te doen en via de computer van volwaardig onderwijs zouden kunnen genieten.

Toevallig, alsof het zo was afgesproken, kregen we rond dezelfde tijd een belangrijke vraag van Mr Gautam. Deze man is superintendent bij de Nepalese Politie en dus één van de hoogste in rang op nationaal vlak. We kennen hem al heel wat jaren en hebben de man leren waarderen om zijn sociale inzet en eerlijke bekommernis voor het Nepalese volk. Hij heeft bij herhaling zijn oprechte waardering uitgesproken voor datgene wat project Gahate-Nepal voor de gemeenschap doet. Dit keer komt hij zelf met een verzoek. We hebben het in Comité besproken en  leggen het ook graag hier aan jullie voor.

Mr Gautam schrijft: “Een jaar geleden kwam ik op één van mijn dienstreizen in Udaypur langs de weg een vrouw tegen met een kind. Ze waren ondervoed en de moeder was erg verzwakt. Ze kwamen de weg opgelopen en waren in feite op de vlucht voor haar man, een dronkaard die haar sloeg. Gedurende een jaar heb ik ze onder mijn vleugels genomen want haar man is drug en alcohol verslaafd en zorgt voor niets. Momenteel zoekt ze hulp voor haar zoontje want ze zou hem een goede schoolopleiding willen geven maar heeft de middelen daarvoor niet. Ikzelf heb al wat gezocht naar een oplossing maar vind die niet. Ik weet niet of uw project de opleiding van zo’n kind kan bekostigen. Hij is nu vier en een half jaar en kan binnenkort naar school. Wanneer hij zijn lagere school tot klas 12 kan afmaken, kan ik zorgen dat hij een job krijgt hier in Nepal. Daar het dorp erg afgelegen is zou de jongen op school kunnen dicht bij Kathmandu. Is het mogelijk om zijn  studie (op internaat) te bekostigen? Dat zou neerkomen op zo’n 160 euro per maand, kost en inwoon inbegrepen. Het geld kan direct aan de school worden betaald. Het zou betekenen dat de jongen toch een toekomst krijgt. Het zou fijn zijn als je me iets kan laten weten.”

Na overleg in het Comité hebben wij hem noodgedwongen moeten antwoorden dat het project momenteel niet in staat is om op die vraag in te gaan: Tot nu toe zijn we immers telkens op vragen ingegaan die een structurele bijdrage leveren aan de gemeenschap. Zo hebben we het Gezondheidscentrum gebouwd en bemand, wat maandelijkse loon- en onderhoudskosten met zich meebrengt, en de school in Gahate op weg geholpen, waar we ook op de recente vraag willen ingaan,  om zo een bijdrage te leveren aan de hele gemeenschap. Hetzelfde is gebeurd in Dhobane waar we vier klassen hebben gebouwd. Indien we op een vraag als deze  zouden willen ingaan, betekent dit dat we het project helemaal anders moeten organiseren en werken met een soort peterschap of meterschap van mensen die de studies van een kind willen bekostigen!

Toch willen we de vraag voorleggen omdat we beseffen dat dit voor zo’n kind de enige mogelijkheid is om uit de armoede te geraken en wij desgewenst graag als tussenpersoon willen fungeren om dat mogelijk te maken en toezicht te houden op de goede afwikkeling, indien mensen bereid zijn om dergelijk engagement aan te gaan. Gezien de andere engagementen die we hebben aangegaan, kunnen we het jammer genoeg zelf niet bekostigen, hoe belangrijk we het ook vinden en hoe graag we dat ook zouden willen.